Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Ένα σερβίτσιο λιγότερο...




«Η χούντα δεν τελείωσε το ‘73»

(Ανώνυμου Αγανακτισμένου)


Σαν να μην έφτανε το πανό-καταγγελία των αγανακτισμένων που δήλωνε ότι η Χούντα δεν τελείωσε το ’73 (κάτι απολύτως ορθό καθώς η περίοδος Ιωαννίδη (1973-1974) θεωρείται –εξ’ όσων γνωρίζω- από τους ιστορικούς επίσης περίοδος δικτατορίας!) ήρθε τώρα και η απόφαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κου Αλέξη Τσίπρα να μη παρευρεθεί στην εκδήλωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στο προεδρικό μέγαρο γιατί όπως λέει σε επιστολή του η «Δημοκρατία υποφέρει εξαιτίας της πλήρους παράδοσης της χώρας μας στο ΔΝΤ». Η επιστολή του κου Τσίπρα είναι σαφής και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Στην Ελλάδα σήμερα βιώνουμε καθεστώς ψευδό-δημοκρατίας αν όχι καθαρής δικτατορίας.

«Η Δημοκρατία υποφέρει εξαιτίας της πλήρους και άνευ όρων παράδοσης της χώρας μας από την κυβέρνηση στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, προκαλώντας φτώχεια, ανεργία και απελπισία στην πλειοψηφία των συμπολιτών μας. Πονάει από τα ισχυρά πλήγματα που επέφεραν μεθοδεύσεις που παρακάμπτουν τη λαϊκή κυριαρχία και δρομολογούν οδυνηρές εξελίξεις ερήμην του λαού. Δακρύζει εξαιτίας των τριών χιλιάδων δακρυγόνων που οι εντεταλμένες αστυνομικές δυνάμεις εκτόξευσαν στις 29 Ιουνίου σε ειρηνικούς διαδηλωτές, προκαλώντας ανήκεστες βλάβες σε συμπολίτες μας.»

Παρακάμπτω το βερμπαλιστικό ύφος της επιστολής (εξάλλου ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος εμφανίζει χρόνιο εθίσμό σε αυτό το στυλ) καθώς και την "socialist realism" έμπνευσης εικόνα της δημοκρατίας που "πονάει" και "δακρύζει" από τα δακρυγόνα προκειμένου να θέσω το ακόλουθο ερώτημα. Εφόσον η απόφαση της μη συμμετοχής στην εκδήλωση ελήφθη μόλις φέτος, όλα τα προηγούμενα χρόνια αναγνωρίζεται -εμμέσως πλην σαφώς- ακόμα και από το ΣΥΡΙΖΑ ότι το πολίτευμα της χώρας ήταν δημοκρατικό. Δηλαδή, συμφωνούμε επιτέλους ότι τη δεκαετία του ’80 οπότε και «χτίστηκε» το μεγαλύτερο τμήμα του δημόσιου χρέους η χώρα δε διοικούνταν από κάποιον παρανοϊκό δικτάτορα, ούτε από κάποια κομαντατούρ αλλά από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις οι οποίες μάλιστα όσο περισσότερο δανείζονταν και ξόδευαν τόσο περισσότερο αυξάναν το πολιτικό τους κεφάλαιο. Αναφορικά προς το τελευταίο αξίζει να υπενθυμίσω ότι το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1981 πήρε ποσοστό 48.07% (ήτοι 2.726.309 ψήφους) και το 1985 που το «ραντεβού με την ιστορία» είχε εμπεδωθεί για τα καλά στη συνείδηση του λαού έλαβε ποσοστό 45.82% (ήτοι 2.916.450 ψήφους). Τα ένδοξα εκείνα χρόνια-αν δεν κάνω λάθος- την οικονομική πολιτική της χώρας δεν την αποφάσιζαν οι ξένες δυνάμεις της Τρόικας και του ΔΝΤ. Εκείνη τη περίοδο η «Ελλάδα ανήκε στους Έλληνες».

Βάσει της παραπάνω συλλογιστικής καταλήγουμε στη κοινή θέση ότι το δημόσιο χρέος δημιουργήθηκε από κυβερνήσεις που είχαν τη στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «απεχθές» όπως υποστηρίζουν διάφορα αμφιβόλου επιστημονικής τεκμηρίωσης βιντεάκια τύπου Debtocracy καθώς και κάποιοι απίθανοι «φωστήρες» της Αριστεράς. Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης που κληροδότησαν σε όλες τις μετέπειτα γενιές το τεράστιο δημόσιο χρέος ήταν δημοκρατικά εκλεγμένες και εξαιρετικά αγαπητές στο λαό. (Φαντάζομαι μάλιστα ότι πολλοί από τους κατασκηνωτές της πλατείας Συντάγματος τέτοιες κυβερνήσεις παλαιο-παπανδρεϊκής κοπής θα επιθυμούσαν ακόμα και σήμερα και μάλλον "αγανακτούν" γιατί δεν μπορούν να τις έχουν.)

Δεν γνωρίζω αν αποτελεί πλήγμα η απουσία του Αλέξη από εκδήλωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (προσωπικά «βλέπω» μόνο ένα σερβίτσιο λιγότερο) αλλά θεωρώ ότι θα ήταν χρήσιμο κάποια στιγμή να βγάλουμε από το στόμα μας τις διάφορες καραμέλες που πιπιλάμε από τη Μεταπολίτευση και να δούμε τους εαυτούς μας και τη κατάσταση της χώρας χωρίς στερεότυπα και λαϊκίστικες "φωτοβολίδες". Μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το σημείο ο μεν Σαμαράς θα υποδύεται τον «τσολιά» στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ο δε κος Τσίπρας τη μία θα εμφανίζεται με έγχρωμη συνοδό στη δεξίωση του προεδρικού μεγάρου (προκειμένου να διαφημίσει τις ευαισθησίες του αναφορικά με τους μετανάστες) και την άλλη θα απορρίπτει τη πρόσκληση (προκειμένου να διατρανώσει την αντίθεση του με το αστυνομοκρατούμενο μη δημοκρατικό καθεστώς). Τέλος, μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού θα φαντασιώνει "νέα Πολυτεχνεία" και "εκκλησίες του δήμου" κάνοντας free camping στο Σύνταγμα. Με άλλα λόγια, θα ηδονιζόμαστε με την αυτό-εικόνα μας και θα χαριεντιζόμαστε με τις ιδεοληψίες μας αρνούμενοι κάθε πραγματικότητα.

1 σχόλιο:

Αθανάσιος Σταυρακούδης είπε...

Παντελή,

200 χρόνια πριν σε αυτόν τον τόπο υπήρχε μια αστική τάξη, πλουσιότερη από τους κατακτητές της, πιο μορφωμένη, πιο ταξιδεμένη και σαφώς πιο δραστήρια. Η αστική αυτή τάξη έδωσε τα πάντα, απίστευτο χρήμα, το αίμα το δικό της και των παιδιών της, ενέπνευσε τη μισή υφήλιο, και μέσα από μάλλον τραγικές στιγμές απέκτησε την ανεξερτησία της η Ελλάδα, όσο και όπου την απέκτησε.

Σήμερα η αστική τάξη δεν υπάρχει, ή απλά δεν νοιάζεται. Στο φινάλε, με τα λεφτά στην Ελβετία και τα παιδιά της στα αγγλόφωνα κολέγια, δεν της χρειάζεται καμιά ανεξερτησία.

Σε αυτόν που χρειάζεται η ανεξερτησία, είναι στη μεσαία και στην (όποια) εργατική τάξη. Αυτή όμως, κυρίως μέσω της "αριστερής ηγεσίας" της αποδυκνύεται κουραμπιές. Ικανοποιείται με "αυξήσεις για τη λαϊκή οικογένεια", για τα βασικά αγαθά, αυτοκίνητο, φρεντοτσίνιο, μεταπτυχιακό και διακοποδάνειο. Για τα υπόλοιπα χρειάζεται αγώνας, όχι σχολικού τύπου εκαπιδευτικές εκδρομές στο Σύνταγμα.

Αυτό αυτή την άποψη το τι κάνει ή δεν κάνει ο Τσίπρας δεν έχει καμία απολύτως σημασία για την τύχη αυτής της χώρας. Πάμε στο χαμό με τα χίλια. Και πιστεψέ με, ο Τσίπρας θα επιβεβαιώσει μια χαρά, δεν θα λείψει ποτέ το παντεσπάνι από το τραπέζι του.

Αν όντως κάποιος ενδιαφέρεται να σωθεί η χώρα, τότε θα χρειαστεί να ξύσει το κεφάλι του για το πως θα αναδημιουργηθεί η αστική της τάξη. Βραζιλία, Κίνα, Κορέα, Τουρκία, Ρωσία, Σουηδία, Σιγκαπούρη, Γερμανία, Ινδία, κτλ κτλ με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους δείχνουν πως αν έχεις σωστή αστική τάξη, τότε προκόβεις, αν δεν την έχεις κλάψτα Χαράλαμπε.

Αυτό δε σημαίνει πως δε χρειάζεται "το αντίπαλο δέος", ο θεματοφύλακας ας πούμε της εργατικής τάξης. Ο Marx είναι σίγουρα μέρος της Δύσης, και τα πολλαπλώς επαληθευμένα διαδάγματά του δύσκολα μπορούν να αγνοηθούν. Αν όμως βρεις ένα πράγμα που κάνει η ελληνική "αριστερά" και έχει σχέση με το, πχ, κομουνιστικό μανιφέστο, ευχαρίστως θα δεχθώ κάτι που μανιωδώς απεχθάνομαι: την τρύπα στη μύτη!

Μια από τις αγαπημένες φράσεις στα χρόνια της φοιτητοπαρέας μου ήταν το: "Δε μας καις ρε Νταλάρα", για να το πω σεμνά, του αγαπημένου Χάρυ. Νομίζω πως επαρκεί για απάντηση στις δηλώσεις περί δημοκρατίας.....